Treści zamieszczone na stronie mają charakter poglądowy i stanowią osobistą opinię autora.
Wskutek przyjęcia pozycji leżącej, dochodzi do przemieszczania około 400 do 900 ml. krwi z dolnej części ciała do centralnej układu krążenia. Najwięcej dociera do płuc. Zwiększa się również dopływ krwi do serca, co powoduje wzrost objętości wyrzutowej. Ta objętość jednak stopniowo się zmniejsza po 1 – 2 dobach od momentu przyjęcia pozycji horyzontalnej. Jest to spowodowane redukcją objętości osocza oraz obniżeniem zapotrzebowania na tlen.
W leczeniu silnego bólu, który towarzyszy chorobie nowotworowej wykorzystywana jest morfina. Jest ona lekiem o działaniu przeciwbólowym. Działanie takie wywiera przez wiązanie z receptorami opioidowymi na poziomie rdzeniowym, nadrdzeniowym i obwodowym.
Już po pierwszej dobie dochodzi do zmniejszenia zasobów wody w organizmie. Następuje szereg zmian hormonalnych, zmniejsza się pragnienie, zwiększa diureza, tj. oddawanie moczu. Efektem jest zmniejszenie zasobów wody w przestrzeni pozakomórkowej.
Wystarczy zaledwie kilka dni bezczynności ruchowej, a już dochodzi do zaniku mięśni. Procesowi temu towarzyszy zwiększone wydalanie azotu z moczem, które jest wynikiem rozkładu białek. Długotrwała pozycja leżąca przyczynia się głównie do redukcji przekroju poprzecznego mięśni kończyn dolnych.
Wśród pacjentów paliatywnych przeważają osoby starsze. Zwykle występuje u nich wiele schorzeń- obok jednego czy kilku głównych współistnieją inne. Większość z nich leczonych jest za pomocą farmakoterapii.
W prawidłowych warunkach u osób starszych, serce wtłacza krew do tętnic z siłą 120-140 mmHg. Gdy ciśnienie przekracza te wartości, mamy do czynienia z nadciśnieniem tętniczym.
Pacjentami paliatywnymi są osoby przewlekle chore, u których stan zaawansowania choroby jest zaostrzony. U osób tych istnieje duże ryzyko zgonu w najbliższym czasie. Zwykle są to osoby leżące. Nierzadko bywa tak, że w takim stanie znajdują się nie tylko w ostatnich miesiącach życia, ale znacznie dłużej.